Als de Google-map niet verschijnt, klik dan hier!
Josette heeft van Bu een nieuw speeltje gekregen, een Garmin Forerunner 310xt. Ik mocht/moest “het horloge” uittesten. Vandaar dat ik u in exclusiviteit de gegevens van mijn training van vorige zondag kan aanbieden.
Nu de challengewedstrijden achter de rug zijn, moet ik zoek naar een nieuwe uitdaging. De Jogging des Templiers in Haneffe staat nog niet op mijn palmares, dus waarom niet? Van mijn V3-concurrenten is alleen Rosario aanwezig. Hij heeft zich in laatste instantie door zijn maatje Djamel Belgomri laten ompraten om naar Haneffe af te zakken. Hij geniet nog na van zijn twee tweede plaatsen in de einduitslag van de challenges en is niet echt gemotiveerd om mij het vuur aan de schenen te leggen. Na drie kilometer laat hij los om bij zijn trainingsgezel Djamel te blijven. 
Het licht glooiende parcours ligt me wel. Alleen nog een mikpunt zoeken tussen de lopers voor me. Misschien de ranke verschijning in het groen die na 5 kilometer zo’n 20 seconden voor me uitloopt. Marie-Eve Léonard, ongetwijfeld de eerste vrouw. In een opwelling van mannelijke ijdelheid begin ik aan de achtervolging. In Havelange heb ik haar kunnen kloppen. Maar op dit vlakkere parcours blijft ze een strak tempo handhaven zodat ik maar met veel moeite enkele seconden van mijn achterstand kan afknijpen. Onderweg krijg ik aanmoedigingen van Thierry Spoelhout die mij kent, zo vertelt hij achteraf in de sporthal, van mijn inhaalraces. Net als ik me wil gewonnen geven, neemt Marie-Eve wat gas terug en kan ik haar voorbij. Enkele tientallen meters toch. Want intussen is haar man naast haar komen lopen. Ik hoor hem tactische aanwijzigingen geven. “Nog even wachten en in de bocht versnellen”. En zie, Marie-Eve geeft er in de laatste honderd meter nog een lap op en laat me onverbiddellijk achter.
Er zit een kleine lus in het parcours waar de lopers elkaar kruisen. Het toeval wil dat ik voor de eerste keer dit seizoen de toppers in actie kan zien. Ik zie Arnaud Renard en Patrick Philippe (meneer Marie-Eve Léonard van hierboven) voorbijstuiven, even later gevolgd door Olivier Legros. Arnaud pakt de eerste plaats. Benny Stulens van Mal wordt vierde en eerste veteraan 1. Bij het overlopen van de uitslag blijkt dat er nog een veteraan 3 voor me geëindigd is. Enkele seconden slechts, maar goed, hij zal dan wel beter geweest zijn. Jean-Pierre Immerix finisht in het spoor van Willy Cuipers. Een half jaar geleden afgeschreven vanwege zijn gehavende linkerknie, haalt Jean-Pierre nu al een gemiddelde van 12,4 over 10 golvende kilometers. De mirakels zijn de wereld nog niet uit. Al zal de aanwezigheid van een Oekraïense schone in de sporthal Jean-Pierre wel speciaal hebben gestimuleerd om de ronde door de Haspengouwse velden snel af te werken. Tenslotte nog dit: zijn reisgezel Jean-Marie Haekens gaat tot vier keer toe een wafel kopen. De wafelbakster is … een Oekraïnse schone. Ter verdediging van Jean-Marie moet wel gezegd worden dat de vierde wafel voor uw verslaggever is …
(Foto J.Defrère: Marie-Eve Léonard verteert de inspanning met de glimlach.)
Er waait zaterdagmiddag een gure wind op de hoogten van Marchin. Hier staat een corrida van vier ronden rond de mooie Place de la Belle-Maison op het programma. Als afsluiter van het Condroz-seizoen hebben de organisatoren gekozen voor een vrij snel, licht golvend parcours met een oplopende grindweg als enige moeilijkheid.
Voor de start praat ik met Philippe Gheury nog even na over de 10 mijl van vorige week die we haast als een tandem hebben afgelegd. Het zal vandaag niet anders zijn. Pol Van Kerrebroeck maakt zich al zorgen als de start met enkele minuten wordt uitgesteld. De koeien staan ongeduldig op hem te wachten … Ook Nico Kerssemeeckers komt even voorin piepen.
Het draaiboek van deze loop ligt al na twee kilometer vast. Ik zit in een groepje met onder meer Rosario Ilardo, Yves Van Tomme en Philippe Gheury. Pierre-Henri Corswarem loopt even voor ons uit. Pol volgt niet maar zal, dank zij zijn regelmaat, wel de Challenge condruzien winnen. Noël Heptia heeft op training een blessure opgelopen en doet het kalm aan. En Roland Vandenborne snakt naar het einde van het seizoen, wat niet belet dat hij binnenkort al de voorbereiding van een nieuwe marathon aanvat. 
Na een vijftal kilometer moet Yves afhaken. Zelf moet ik me in de eerste twee ronden beperken tot aanklampen. De verwachte versnelling van Rosario blijft uit en ik kan in de laatste ronde zelf de kop pakken. Er is wel nog een probleempje. Ik weet niet precies waar de finish ligt maar Philippe is zo vriendelijk mij te “briefen”. We halen Pierre-Henri in maar enkele hectometers verder schiet hij plots weer naar voren. En in de laatste honderdvijftig meter schudt hij nog eens een fikse versnelling uit de benen waarna hij in de sporthal languit op de grond naar adem ligt te snakken. Philippe eindigt net achter me. Voor het eerst sinds maanden kan ik Rosario nog eens achter me houden. 6 seconden is het verschil.
Bij het wachten op de prijsuitreiking vertelt Jean-Pierre Cuypers sterke verhalen uit zijn rijk lopersverleden …
(Foto Pierre Jadot: Pierre-Henri Corswarem aan de leiding van ons groepje.)
Gerard en ik hebben deze zondag gekozen voor een heuvelloop in Thier à Liège, aan de grauwe noordkant van Luik. We vinden een parkeerplaatsje tussen de hondendrollen, glasscherven en ander zwerfvuil. Bij de weinige bekende gezichten onder de massa deelnemers, onder meer Claude Herzet en Jean-Pierre Cuypers.
Ik start in het gezelschap van Gerard Thiessens en Philippe Gheury. Philippe is ook vaak een “buur” in de challenges. Van bij de eerste bevoorrading volgt hij op enkele meters. Op bepaalde ogenblikken voel ik zijn hete adem in mijn nek maar voorbij geraakt hij niet. In de laatste kilometers kan ik een tiental seconden van hem weglopen. Hij eindigt twee plaatsen achter me.
Rond de vierde kilometer begint het serieuze werk, de beklimming van een terril ( voor de Nederlandse lezers: een oude steenberg van de mijn). Aanvankelijk kunnen we de bultjes nog de baas tot een heel steil stuk ons tot stappen dwingt. Even later moet ik mijn (begrensde) lenigheid aanwenden om bij de afdaling niet in het decor te belanden. Beneden komen we tussen de tragere 7 km-lopers terecht. Een van hen grapt: “Ici on met les Formule 1 et les karts sur la même piste”. Zo hoor je het ook eens van een ander.
Halfweg heb ik al heel wat energie verbruikt. Nu maar hopen dat er nog wat in de voorraadtank zit. Want het blijft op en neer gaan, keren en draaien op asfalt en onverhard. Rond de twaalfde kilometer krijgen we wat respijt met een vlak stuk. Op het grind langs de rijweg kan ik een mooi tempo blijven onderhouden. Tot we weer een zijsprong maken. Op de grens tussen stad en land kan je er genieten van enkele pareltjes van Belgische ruimtelijke ordening. We duiken de dieperik in. Ik moet vol in de remmen op een asfaltpad met meer dan 20 % hoogteverschil. Op de terugweg naar boven heb ik kennelijk het bord van de vijftiende kilometer gemist en ben dus aangenaam verrast als ik plots de aankomstzone binnenloop. Ik pak de tweede plaats bij de veteranen 3. Winnaar is Servais Halders van Voeren. Servais die grote sier maakt in de Challenge van de provincie Luik, heeft bijna 4 minuten minder nodig voor de klassieke afstand. Geen discussie mogelijk dus. Discussie is er wel bij de prijsuitreiking. De computer heeft blijkbaar een aantal namen of nummers door elkaar geklutst. Mijn naam komt zelfs niet op de lijst voor. Michel Mancini maant me aan om mijn prijs op te eisen. De man met de modieuze groene bril aan de groene tafel heeft blijkbaar vertrouwen in me en overhandigt me mijn prijs, een groene tas met allerlei lekkers. Als we de aftandse zaal verlaten, schijnt de zon boven Luik …
(Foto’s Joseph Defrère: Boven Philippe Gheury, onder Claude Herzet)
Herfstsfeer op mijn trainingsroutes …
Waals Haspengouw is op zondagochtend in grijze nevelen gehuld als ik met Gerard Thiessens op weg ben naar de laatste afspraak van de Hesbignon van dit jaar. Maar zie, bij het naderen van Fallais trekt de hemel plots open en komt een stralende zon te voorschijn. De bucolische rust wordt alleen verstoord door het motorengeronk van de rally van de Condroz die blijkbaar gewoon doorgaat ondanks het dodelijk ongeval van gisteren. Het is bijzonder fris en na enig aarzelen besluit ik in wintertenue van start te gaan, inclusief muts en handschoenen. De speaker dringt erop aan ons nummer goed zichtbaar op te spelden, zo niet dreigt de uitsluiting. Zijn vermanende toon wordt niet echt gesmaakt door de wachtende groep.
Door de drukte op het smalle Ravelfietspad heb ik 4:53′ nodig voor de eerste kilometer. Samen met Patrick Renard slalom ik in de volgende kilometer tussen de deelnemers door en kan ik op de nu bredere weg mijn eigen tempo vinden. Rosario Ilardo en Noël Heptia hebben een blitzstart genomen. Ik zie hen pas aan de finish terug. Noël heeft zijn prestatie van vorige week in Saint-Georges niet kunnen herhalen en eindigt tweede na Rosario, een halve minuut voor mij. Rosario lapt mij anderhalve minuut aan het been en wint onbedreigd bij de veteranen 3. Romain Uitdebroeks staat na drie kilometer met een pijnlijke kuit langs de kant. Uren op een ladder staan is niet direct een geschikte voorbereiding van een loopwedstrijd, ondervindt de Alkenaar. Roland Vandenborne zit verderop in het veld. Roland moet stilaan de tol betalen van zijn zware seizoen: de wedstrijden in de challenges, vijf trails en onlangs nog de veeleisende marathon van Kansas City. Na een eerste lus haal ik Gerard in die zijn snelle start moet bekopen. Het middenstuk van het parcours is behoorlijk heuvelachtig en heeft een hoog Condroz-gehalte: hobbelige maar gelukkig droge veldwegen en een akelige kasseihelling. Ik loop er in het gezelschap van de eerste dame, Martine Hustings. De laatste 4 kilometer zijn zo goed als vlak. Ik draai nu rond de 4 minuten per kilometer. Ik moet er wil flink de pees opleggen om Pol Van Kerrebroeck – die al de hele wedstrijd voor mij uitdraaft – bij te benen. Ik wil het tactisch spelen en achter zijn rug even op adem komen om hem in de laatste kilometer te verrassen. Maar Pol herkent me aan mijn schaduw! Echt aanklampen lukt hem ook niet meer. Ik kom nu in het spoor van enkele jongelingen, Renaud Pire en Antoine François – veertig jaar groener dan uw verslaggever. Verblind door de illusie van de eeuwige jeugd zet ik de aanval in. Maar mijn stramme spieren roepen me snel tot de orde …
(Foto J. Defrère, alias Jef van Leuven: De snelle jongens, van links naar rechts: Sébastien Mahia, Raphaël Durviaux en Gert Theunis. Gemiddelde: 18 km per uur. Gert haalt het deze keer voor Raphaël.)
